Ne Verirsen Elinle O Gelir Seninle

8. Geleneksel Ne Verirsen Elinle O Gelir Seninle Ramazan Yardımı Kampanyamız için Karfur’un 29,90’lık Ramazan Kolisi’ni seçtik.

Eskiler kuralları bilir, yeniler için yazayım,

Bu bir yardım kampanyasıdır. Amacımız insanların şu mübarek ay vesilesi ile birbirlerine yardım etmelerini sağlamaktır. Yardımın birçok çeşidi var.

1) Para gönderme: İçinizden ne kadar geliyorsa para gönderirsiniz. Belki içinizden gelen bir koli almaya bile yetmeyecektir, önemli değil. Birikince göl olur, olmazsa biz o göl olsun diye su ekleriz J

2) Erzak gönderme: Nakit yok. Ama koli yada erzak aldınız, bize durumu bildirin, ya biz gelir alırız yada iletebileceğiniz adresi söyleriz

3) Haberdar etme: Çevrenizde yardıma muhtaç birileri var. Bize ulaşın, yardım edelim.

4) Ne lazım: Beni yada Nilay’ı arayıp, yapılabilecek bir şey var mı?, diye sorun. Muhakkak aracınıza ya da koli taşımak için kaslı kollarınıza ya da pohpohlanmaya ihtiyacımız vardır.

Haydi bakalım, pamuk eller cebe.

Bilgen ASLAN - Nilay AKÇELİK

0532 746 93 02 - 0555 309 70 01

Banka Hesap No:

Bilgen Uçar Yapıkredi Ford Otosan Şubesi 24587052

Nilay Akçelik Yapıkredi Ford Otosan Şubesi 21650187

Amin

Bugün 500 tane mesaj, mail ıvır zıvır gelir kandille ilgili.

Hepsi göğe yüksel, sular aksın, kuş çıksın, Peygamber Efendimiz yanında olsun vs vs vs gibi kafiyeli birçok güzel sözü bir araya getirir.

Aslında bu da bir emek belki ama ne bileyim senin sözlerin değil ki. Belki de o yüzden içime sinmiyor yada ben buldum bunuyorum, şımarığım, kadınım işte kapris yapıyorum.

Bu gece Yaradan bir sonraki Berat Kandili’ne kadar yaşayacakları belirleyecek. İyi tarafına denk gelirse günahlarımızı affedecek ya da kul hakkı dışındaki günahlarda belli indirimler uygulayacak. (Not: kılınmayan namazlar borçtur. Onlar için indirim uygulaması yok. Gidenlerden duyduğum kadarıyla burada yumuşak secdede kılmadıklarını, orada kızgın taş üstünde kılıyormuşsun)

Bir sene daha yaşamayı nasip eder mi bilmem ama bu maili alıyorsanız sizinle bir şekilde tanışmışız ve hayatımın bir yerinde olmanızdan rahatsız değilim demektir. Bu da demek oluyor ki sizi de cennette görmek isterim, ben cehenneme daha yakın olmama rağmen.

Allah beraat edenlerden olmayı nasip etsin.

Hayırlı kandiller,

Bilgen,amin

Kaderimin Oyunu

Dün ders çalışmaktan yorulmuş, boş gözlerle televizyona bakıyordum. Başbakan konuşuyordu. Uzun uzun başbakana baktım.

Bu nasıl bir alınyazısı diye düşündüm. Bir ülkenin başındasın. Tek başına kaç dönemdir iktidarsın. Yani ne bileyim padişahın biraz daha medenileştirilmişi bir nevi.

Acaba insan ileride bu kadar büyük bir kariyere ulaşacağını hissediyor mudur yada ne bileyim kesin küçükken annesi falcıya gitmiştir de acaba falcılar “senin oğlan ileri de çok yükselecek” gibi bir şeyler söylemiş midir?

Bu nasıl bir talihtir ki de bunca insanın içinde birine vuruyor? Yani birine vuruyor olması değil sıkıntım, vuran kişi bunu hissediyor mu?

Mesela ben de hep prenses olacağımı filan hissediyorum, hadi günümüze uyarlayayım, başbakan olacağımı hissediyorum. Peki neden bu halk kapımın önüne gelip, “hadi bilgen, seni istiyoruz” demiyor. İlla benden mi bekliyorlar? İlla benim önümdeki kariyer için yıllarca sürecek ince hesaplar mı yapmam lazım? Neden doğuştan gelmiyor bazı büyük özellikler, neden hep çabalamak ve uğraşmak gerekiyor? Bir şey de şöyle havadan gelse de, “ooo süper oldu” desem.

Ama yok olmuyor işte. İlla çabalayacaksın. Kimse kapıma dayanıp, “biz seni istiyoruz, bizi sen yönet” demiyor. (Tövbe bak günaha girdim, bütün personelim beni ister)

O zaman çalışmaya devam. Hadi bakalım, ailenizin sigortacısı geldi, konut, dask,kasko,trafik,yangın,sağlık poliçeleriniz itina ile düzenlenir.

Bilgen,babasınınprensesi

Bağımlıyım, Bağımlısın, Bağımlı

Bazı şeyler hastalıktır, bağımlılıktır, vazgeçilemez.

Vazgeçmek için enikonu tedavi olman lazım. Önce fizyolojik etkilerini sıfırlayıp ardından psikolojik destek alman gerekir. Bir şahsın karşısına geçip, vazgeçilmezine karşı ne kadar zayıf olduğunu anlatman, belki biraz ağlaman ve sanki karşındaki şahıs iki laf edecek ve bu bağımlılık bitecekmişcesine ona umutla bakman gerekir.

Yada yenildiğini kabul edip, sana verdiği bütün zararlara rağmen, esiri olmaya devam etmen gerekir.

Ben denedim.

Hipnoza bile gittim vazgeçmek için.

Ama her bağımlılık tedavisinde olduğu gibi, yanlışlıkla bile olsa birazcık denediğinde başa dönersin ya, başa döndüm.

Aslında biraz direndim. Ama olmadı işte.

Kendime geldiğimde bir elimde kaşık, diğer elimde Nutella kavanozu ve damağımda Nutella’nın beni bulutların üzerine çıkaran dayanılmaz çikolata tadı vardı.

Merhaba, benim adım Bilgen. Ben bir Nutella bağımlısıyım.

Hayırlı cumalar,

Bilgen,seviyorumkahretsin

Hadi Artık

31 Mayıs.
Ilık rüzgâr, sıcaktan bunalan bizleri azıcık olsun rahatlatmalı değil mi?
Erken rezervasyon yaptıranlar keyifli günün gelmesini beklerken, daha yaptırmamış olanlar da ise tatil için bir yerlere bakınma gereksinimi duymalı, değil mi?
Üstümüze bir şey almadan balkonda oturabilmeli akşamları, değil mi?
Apartmanlardan yükselen buram buram kızartma kokusu da olmasa ne mayısı bitirdiğimize inanacağım ne de yazın geldiğine. Kemiklerim ısınmadı ki daha da önüme konan mis gibi kızartmanın üzerine yoğurdu döküp yeme isteği duymuyorum. Hatta patlıcanın, kabağın, biberin zamanı gelmedi de turfandaymış gibi hissettiğimden, ağzımda dağılan sebzenin, yoğurdun ve domates sosunun tadını alamıyorum.
Offf,hadi artık havalar ısınsın, canım doya doya kızartma yemek, karpuz peynir ikilisinden keyif almak ve tatil için heveslenmek istiyorum.
Bilgen,hadiartık

Küçük Kırmızı Araba

Sabahın kör bir saatiydi ki, ben gözümü açmaya çalışmama rağmen bir türlü göremiyordum.
“Küçük arabam nerde?” dedi uzaklardan bir ses.
Bana göre ses o kadar uzaktan geliyordu ki cevap vermek bile anlamsızdı.
“Benim küçük kırmızı arabam nerde?” diyerek yakınlaştı ses.
Tek gözümü açtım. Yatakta yanımda oturmuş, sanki sabahın erken bir saati değil de günün ortasındaymışcasına çakmak çakmak olmuş gözleriyle, bu önemli sorunun cevabını bekliyordu benden.
Saate baktım 06:15.
Nasıl bir insan sabahın altısında küçük kırmızı arabasını arar ki?
“Ne arabasından bahsediyorsun Ahmet?” dedim ve Ahmet arabasının teknik özelliklerini anlatmaya başladı.
“Hani tekerlekleri var ya annnnnneee, kırmızı rengi, küçük arabam”
Dünyadaki bütün kırmızı arabalar onun olabilirdi o an, ben sadece uyumak istiyordum. Ama yataktan kalktım, elini tuttum, odasına gittim ve oyuncakların içinde kırmızı arabayı aradım. Beynim rolantide, nefes alışlarım uyku modunda, hareketlerim yavaş ve nihayet sarı sepetin en dibinde arabasını bulduğumuzda Ahmet’in yüzündeki sevinç anlatılamaz.
Nerdeyse her sabah yaşadığımız bu oyuncak arayışımızı neden anlattım?
a) Bana acıyın diye
b) Halimi görüp çocuğu olmayanlar çocuk yapmasınlar diye
c) Bir yardım kampanyasından bahsedicem, öncelikle çocuk için oyuncağın önemini anlayın diye
d) Hepsi
Bir gurup deniz tutkunu arkadaş lösemili çocuklar için oyuncak kampanyası başlattılar. Kampanya aslında 19 Mayısta başladı ama ben dünyalık işlerden kendimi kurtarıp sizlere bilgi maili atana kadar ayın kaçı oldu. Kampanya 19 Hazirana kadar sürecek.
İzmit bölgesi için oyuncakların toplanma adresi Güven Polikliniği yani babamın dükkanı. (Leyla Atakan Caddesi 8/a İzmit/Kocaeli – Trafik şubenin çaprazı)
Diğer illerdeki arkadaşlar içinde ekte diğer merkezlerin irtibat adresleri var.
Kampanya çok güzel, organizasyon yapan arkadaşlar çok çalışkan, bizlerinde katılımı ile süper sonuçlar çıkacak diye düşünüyorum.
Hadi bakalım, evinizde kullanılabilir oyuncağı olanlar onları getirsin, yoksa kalkıp 2-3 kuruş harcayıp oyuncak alın da bir katkıda bulunun.
Bilgen,neverirsenelinleogelirseninle

Gitmek yada Gitmemek

Bir “gitmeli buralardan” melodisi var dilimde buaralar.
Gelemeyen bahardan mı, yoksa artık içinde bulunduğum hayattan sıkıldığımdan mı bilmem ama bir gidesim var anlatamam.
Çoluğu çocuğu toplayıp, deniz kenarında bir yerlere yerleşsem diyorum. Hani canım sıkıldığında denize girebileceğim bir sahil kasabası. Akşamüstleri balık ve yosun kokan, çocukları sokağa saldığımda acaba kaçırılacaklar mı diye düşünmeyeceğim bir yerlere. Mümkünse rüzgarında huzur esen, güneşi mutlulukla doğan bir yerlere gidesim var.
Öğlenleri salıncakta sallanırken, soğuk kolamla birlikte kitap okuyacağım; çocuklarımı bilgisayardan önce taşla toprakla tanıştıracağım bir yerler. Yeşili yeşil, insanı insan, rakısı buzlu bir yerler.
Ve gidememek…
Hayal etmek ama gidememek.
Ve hiçbir zaman gidemeyeceğini bilmek.
Neyse bozmayayım moralimi, olmazsa haftaya birkaç günlüğüne bir yerlere kaçarım, avunur yüreğim.
Ama çok gidesim var.
Bilgen,seyyaholdumşualemigezerim